8oct 09: AMAZING NIGHT!

Helemaal in het begin van het schooljaar werden we rondgeleid door studenten van de UL. Mijn gids die dag was Damien ‘Damo’ Ryan. Hij vertelde ons toen over een pub in de ‘mountains’ waar hij eens een rit naar zou organiseren. We mochten dat zeker niet missen!

Begin vorige week kreeg ik van hem een email waarin hij zei dat hij een bus zou inleggen naar het pubje waar hij over vertelde. Als we mee wilden, moesten we hem tien euro betalen voor de bus. De overschot zou geschonken worden aan de opbouw van een Afrikaans dorp waar zijn grootmoeder geld voor inzamelt. Zijn grootmoeder en haar vrienden zouden overigens ook aanwezig zijn in dat “pubje” zei hij. Zij komt daar elke donderdag.

Ik was al vergeten dat hij daar zo enthousiast over was, maar ik had die dag nog niets te doen en ik wilde dat wel eens proberen… En oh wat ben ik blij dat ik gegaan ben! Als hij dat nog eens doet, ik twijfel geen minuut om terug mee te gaan. Ik kan onmogelijk in woorden beschrijven hoe het daar was, maar ik zal mijn best doen (en de foto’s zal ik ook online zetten).

Eigenlijk is de “pub” een boerderij van een oude boer. Eén keer per week, op donderdagavond, stelt hij zijn “farmer”s house” open voor publiek. Dat is dus eigenlijk gewoon het huisje waar hij zelf woont. Op donderdag komen de Ieren van overal om daar een pintje te drinken. Er is enkel Guinness van de tap en verder kan je ook frisdrank of sterkere dranken krijgen, zoals typische Ierse whiskey. De inkom is een klein deurtje aan de zijkant van de boerderij. Binnen brandt in elke kamer een open haartje (zijn living, de plek waar hij de bar geïnstalleerd heeft, …), echt een zeer gezellige sfeer! De verlichting is minimaal, maar dat zorgt ook juist voor het gezellige effect. Het hele huisje hing aan de muren vol met prullaria: foto’s, postkaartjes, spreuken op de muur geschilderd, op schabbetjes stond het vol oude bekers, verzamelingen van god weet wat, schattige gordijntjes en zo veel meer… Met wij als volle bus die daar binnen kwamen, was het al gauw stampvol.

In de living zat het echter al vol als we toekwamen: mensen tussen 30 en 80 zaten samen, speelden instrumenten, dronken bier en zongen liederen. De mannen namen vaak de leiding: één man begon te zingen, en de rest begeleidde hem met instrumenten. Maar ook de vrouwen zongen soms solo’s. Als ze dorst kregen, stonden ze op van hun kleine kruk of houten bank, en gingen ze een pint halen. Hun instrument lieten ze liggen. Enkele van de Ierse meisjes uit onze bus hadden zelf een instrument mee en één meisje was een prachtige zangeres. Ze gingen erbij zitten en zongen ook een liedje of bespeelden hun Ierse instrument, heel gemoedelijk. Nergens waren partituren of dergelijke te bespeuren: iedereen speelde op gevoel. Violen, gitaren, mondharmonica’s, speciale Ierse snaarinstrumenten, slaginstrumenten, … De vrolijke Ierse drankliederen werden afgewisseld met diepdroevige emotionele liederen. Hoe verder de avond vorderde en hoe meer het bier vloeide, werd de sfeer uitbundiger. Toch werd de uitbundige sfeer geregeld onderbroken door een emotioneel lied. Ook de liederen werden soms afgewisseld met een schunnige mop verteld door een oude Ier zonder tanden of de muzikanten gingen door en nieuwe muzikanten namen hun plaats in. Het trof me echt dat die oude mannen zo emotioneel konden zingen en dat die oude vrouwen zo vlot muziek speelden (en ook andersom).

We gingen erbij zitten en zongen de liedjes mee die we kenden. Enkele bekende Ierse liedjes die ze zongen waren Molly Malone, Whiskey in the Jar, I’ll tell my Ma, Wild Rover, Irish Rover, Galway Girl, enz… Ook Country Roads kon niet ontbreken. Verder zongen ze diepdroevige liederen, over onmogelijke liefdes, teveel alcohol, miserabel boerenleven enz…

De muziek en het gezang was continu, ook al wisselde het publiek constant af (nieuwe muzikanten met nieuwe instrumenten, mensen kwamen en gingen, mensen stonden op om iets te gaan drinken en een paar minuten later terug te komen, …). De vrouw des huizes had vers bruin brood (superlekker met krokante korst) gemaakt met lekkere black and white pudding (een soort beuling) en bood dit aan iedereen aan, artiesten en bezoek, als teken van gastvrijheid. Ze had ook boterhammetjes gemaakt. Omdat de pub zo vol zat, was het moeilijk om rond te komen, maar iedereen nam gewoon een stukje en gaf het door aan zijn buur. Ondertussen knetterde het haardvuur en had iedereen een blos op z’n wangen van de warmte, het bier en het zingen.

Echt waar, dit was een onvergetelijke avond! Achteraf heb ik Damo gevraagd wat de naam is van het pubje of het dorp, maar hij wist dat eigenlijk zelf niet, enkel dat het dichtbij Upperchurch ligt. De boerderij ligt in de heuvels en niet echt in een dorpje, dus daarom is dat. Die avond heb ik echter met een paar mannen en vrouwen gepraat, en er waren er zelfs bij die 50 kilometer aflegden om daar naartoe te komen elke donderdag. Het is dus wel bekend in de volksmond. De vaste klanten kenden mekaar ook heel goed en ze maakten echt dolle pret! Onvergetelijk, echt.

Hieronder enkele fotootjes, waarop je de verschillende mensen kan herkennen en ook enkele typische Ierse instrumenten.

~ door nathalievandenbroucke op oktober 13, 2009.